Geertslastering


Met de regiezitting van het Wildersproces zaten we weer in onze dagelijkse hype. Melodrama op hoge toon. Het stak al in de eerste vraag van de journalisten: of de rechters wel tegen camera’s kunnen, in de onuitgesproken vergelijking met die andere twee, Geert en Bram, die leven bij de gratie van de camera’s.

Geert passeert op de tv als volkstribuun en steekt zijn oorlogsrede af met de bekende steekwoorden: politiek proces, multiculturele elite, massa-immigratie, Eurabïe. Bram vlamt in de praatprogramma’s. Uit zijn pleidooi in het afgekeurde proces weten we dat Wilders geen provocateur is maar het logische slachtoffer van provocerende Islam. Dat soort gelijk plant zich voort in de gang naar de Statenverkiezing. Hier staat de waarheid, Geerts waarheid, die onze waarheid moet worden.

Ik moet daarover nadenken. Geen waarheid is zo waar of er zit wel een vlekje onwaarheid aan, is mijn ervaring. En stel nou dat die hele waarheid vol vlekken zit? Soms vermoed ik dat. Dan vraag ik me af of Wilders wel echt is want als hij niet echt is dan zit zijn waarheid ook niet zo gebakken.

Ik zie in veel onechts aan Wilders. Om te beginnen, blondeert hij zijn haar. Is dat een aandachttrekkende gimmick of verkleurt hij zijn Indische identiteit? Dan zijn partij. Zijn vereniging met één lid vervalst het partijwezen dat in Nederland het instrument is van de democratie. Ook inhoudelijk stuit ik op onechtheid. De vrijheid van meningsuiting waartoe Geert ons oproept, wordt ontoelaatbare Geertslastering als een cartoon hèm op de hak neemt. En hoevelen kennen Geert Wilders echt, als een kwart van zijn eigen stemmers en een zesde van alle kiezers denken dat hij minister is in het huidige Kabinet?

Zodra, en dat is mijn punt, we in de buurt van Wilders komen, raken we bevangen door gezichtsbedrog. Ik tenminste wel. Ik zie geen Mozes die ons naar het beloofde land brengt. Soms denk ik dat het verschijnsel Wilders heel anders in elkaar zit. Net zoals het verschijnsel Fortuyn.

Fortuyn wilde koste wat kost minister-president worden en de Majesteit uit de gouden koets verjagen. Daarvoor moest hij de PvdA overwinnen als grootste politieke tegenstander en als persoonlijke vijand. Hoe moest hij dat aanpakken? Fortuyn bedacht een machiavellistische strategie. Hij bombardeerde het grotestads- en klasseprobleem van allochtonen tot universeel volksonbehagen en verbond dat aan links als de schuldige veroorzaker van dat probleem. Briljant, want zonder die populistische trekpleister had de dandy-intellectueel niks met het volk gemeen en kon hij links niet criminaliseren.

Het keurige VVD-kamerlid Wilders wilde net als Fortuyn ook omhoog op de ladder. Hij begon met baasje spelen in de VVD. De VVD moest naar rechts met zijn tienpuntenplan. Het lukte niet, destijds in 2004, maar zijn standpunt over Turkije in Europa werd hem fataal. Geert begon voor zichzelf. Als eenmansfractie beleed Geert openlijk zijn ambitie. Ik werk aan de groei van mijn partij, zei hij, ik word de grootste, ik word minister-president. Inderdaad, hij groeit tot negen zetels in 2006. Zijn strategie in de beproefde tweetraps-afkeer voor allochtoon en links werd radicaler. Dat moest ook wel. Mensen wennen aan drama en drama moet steeds opgepompt worden om drama te blijven. Geert had niet meer genoeg aan onveiligheid, kut-marokkaantjes, hoofddoekjes en achterlijke Islam; nu gaat het om oorlogszuchtige Islamisering en de teloorgang van onze hele samenleving. Na de crisis dicteerde Geert bezuinigingen ten koste van immigranten en ontwikkelingslanden en tien dagen later heeft hij zevenentwintig zetels in de peilingen.

Geert beheerst de politieke markt. Alle partijen schuiven zijn richting op om de kiezers te laten weten dat een ferme allochtonenaanpak ook bij hen te koop is. Maar Geert bedenkt meteen een nieuw product voor de verkiezingen van 2010: linkse cadeautjes voor het volk dat gepest is met pyjamadagen in het bejaardentehuis en langer werken tot de AOW plus een rechts veto op de hypotheekrenteaftrek waarmee de linksen zwaaien. Geert zal het knusse Hema-Nederland terugveroveren op de elite van de multiculturele pasta.

Nu koeioneert eenhoofdige Geert met vierentwintig zetelstemmen een rijkeluisregering, die niks opheeft met Hema-Nederland. Dat heet gedogen. Het is een tussenstop. Geert blijft werken aan zijn eigen ideaal: het opdikken van haat tegen allochtoon en links zodat hij het volk kan redden van die plagen. Want redders zijn de baas. Geert wil de baas worden. En dan? Dan voeren wij straks een oorlog omdat Geert zo graag de aanvoerder is.

Dit is een vuige fantasie, hoor ik u zeggen. Misschien wel, misschien niet. Akkoord, ik moet fantasie en werkelijkheid van elkaar scheiden. Maar dan zou ook de Wilders-aanhanger de fantasie uit zijn waarheid moeten schrappen. Of niet soms?

Trouwens als Wilders eerste man wordt, krijgen we een gevoelig probleem. Dan wordt ‘Eye of the Tiger’, u weet wel die hardrock boem, boem, boem, boem (maal vijf) van Survivor, ons nieuwe volkslied. Dat mogen we de Majesteit niet aandoen. Ze zou er in één nacht grijs van worden en dan moet zij haar haren ook gaan verven.

 

Advertenties

3 reacties on “Geertslastering”

  1. Maria Trepp schreef:

    Erg goed artikel en leuke titel

    Like

  2. Tom schreef:

    Misschien moet je eens wikipedia raadplegen om een indruk te krijgen wat de kenmerken van een psychopaat zoal zijn.

    Like

  3. obireine schreef:

    Zijn gebloneerde haren zullen bij jou geen indruk meer wekken, geloof dat hij bij jou al door de mand is gevallen. Jammer dat vele dat inzicht nog missen….

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s