Youp repeat


Ik had hem voor Lyon in de smiezen. Hij slofte me, in een pruttelend ouwelijk autootje af en toe voorbij. Het viel me op omdat hij zich net als ik, niet liet overhalen om de rondweg van Lyon te volgen maar gewoon de kortste weg door de tunnel nam. Daarna op de uitvalsweg door de stad naar Marseille passeerde hij me keer op keer. Geen kunst want met die caravan van mij haal ik de snelheid van een slak.

Was ie ’t nou of was ie ’t niet? Open dakje, petje tegen te veel zon op zijn kale kop, een profiel à la Hitchcock; hij moest het zijn. Nou ja, het maakte niet uit.

Totdat Ingrid hem zag. Voor de afslag Clermont-Ferrand met veel kruipverkeer naar rechts, scheerde het autootje zo luid proestend langs ons af dat we hem moesten horen en dus ook moesten zien.

Goh, Henk, zei mijn vrouw, dat was Youp van ’t Hek.

Welnee, Ingrid, zei ik, die zit in New York.

Hoe weet jij dat nou, Henk.

Ik lees zijn columns.

Nou, ik zag het toch. Het was Youp van ’t Hek. Haal hem eens in. Dan weten we het zeker.

Laat je nakijken, Ingrid. Wat doet het ertoe? Iedere BN-er kan op de Autoroute du Soleil zitten.

Ik vind het wel grappig, zei mijn vrouw.

Ik niet, zei ik. Ik heb Van ’t Hek al minstens vijf keer gezien. Hij zat met een telefoontje in zijn oor te babbelen.

En dan zeg jij niks tegen mij?

Nee, ik ben niet gek. Als je één keer zijn aandacht trekt, babbelt ie rechtstreeks een column naar zijn computer. Je kent het precies. De vinexnomade op pad. De kortgebroekte Nederlander met de verplichte witte vakantiesokken en sandalen, in zijn middenklasser met een heel lelijk wijf en aan zijn trekhaak een nog lelijker sleurhut; dat soort dus, trekt met zijn duizenden door het Franse land.

Dan niet, zei mijn vrouw.

Later bij Valence toen we moesten tanken zagen we hem toch. Hij stond te tanken in de rij naast ons. Meer exact: hij stond in bolle breedte met een giftige blik een man weg te kijken die een foto van hem nam.

Kijk de andere kant op, siste ik tegen Ingrid. Nu. Onmiddellijk. Dit zien wij niet. Een amateur paparazzo die zich niet aan het fotomoment houdt. Dat wordt oorlog.

Maar wat wil nou het geval? We gingen bij Montélimar koffie drinken en daar zit de beunhaasfotograaf op het terras. Alle tafels waren bezet en dus vroegen we of we er bij mochten komen zitten. Dat mocht.

U raadt nooit wie wij tegenkwamen bij een tankstation, zei de man bedremmeld. Zijn vrouw zat er schuw bij.

Jawel, zei ik, Youp van ’t Hek.

De man zijn mond viel open. Hoe weet u dat?

Ik stond er vlakbij, zei ik, maar ik hield me gedeisd. Van ’t Hek stond op ontploffen.

Hij stond me dood te kijken, zei mijn nieuwe kennis droef.

Logisch, zei ik, hij baalt als een stekker door jan en alleman gefotografeerd te worden.

De man glimlachte verslagen. Ik deed het omdat ik hem bewonder. Weet u, hij legt zo vaak de vinger op onze dwaasheid zodat we tot ons verstand moeten komen. Hij kan zo dwars zijn. Maar hij heeft een hart van goud. Denk eens aan Mauro, aan zijn geketter tegen graaiers, zijn ferme woorden tegen die telefoonjongens en dan zijn liedjes over, ja waarover, over mensen die van de weg raken, hun ziel zoeken.

Nou ja, zei ik, als u die foto maar niet op YouTube zet.

Hoezo, vroeg mijn nieuwe kennis, ik zet die foto nergens op.

Ik waarschuw maar, zei ik. Als die foto ergens opduikt, trekt Van ’t Hek van leer. Reken maar van yes. Ik hoor het al. Wat is dat voor een zielige man van bijna zestig die een andere man van bijna zestig fotografeert omdat die wel eens op de televisie is? Wat denkt ie? Hoe is zijn seksleven? Waar praat ie over? Welke boeken leest ie? Wat ziet ie op de televisie? Wie zijn zijn vrienden? Wat stemt ie op 12 september? Wat doet ie met die foto?

Ik kijk alleen maar naar die foto, zei de stiekeme fotograaf. Vannacht, als ik op de camping eindelijk weer eens echte sterren zie, kijk ik naar zijn foto. Dan denk ik: ik wou dat ik ook kon zeggen wat ik denk, dat ik kon zingen wat ik voel. Zou hij dat niet snappen?

Twee dagen later las ik op de iPad Youp van ’t Heks ‘Vakantiefoto’. Nee, Youp had het niet gesnapt. Hij herhaalde zijn riedeltje: dat wat hij altijd over dat volk, ons soort, te zeggen heeft.

Ik hoopte dat de clandestiene fotograaf, ergens onder de sterrenhemel, geen iPad bij zich had.

Advertenties

One Comment on “Youp repeat”

  1. timmerark schreef:

    Die imitator moet niet zeuren maar dankbaar zijn dat er mensen zijn die hem iets vinden.
    Het lijkt wel een Oranje speler. Een foto van je maken terwijl je staat te tanken. Nee, dat is kut.
    Het moge duidelijk zijn, ik vind dit kereltje maar niets.
    Maar uw Blog wel.

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s