Olympische Sardou


sardou

foto met dank aan: site officiel Michel Sardou

Olympia Parijs zag ik voor de eerste keer. Michel Sardou die er optrad, voor de tweede keer. Ik had hem eerder gezien in het amfitheater van Nîmes onder de sterren van een perfecte zomeravond. Maar een concert in Olympia bleef mij trekken als de ultieme Sardou ervaring. Want Olympia is de Franse legende met dezelfde onvervreemdbare allure als Franse haute couture, wijn, kaas en Eiffeltoren.

Op het eerste gezicht zie je Olympia als een hoge smalle gevel ingeklemd tussen de andere aan de brede Boulevard des Capucines dicht bij de Opéra. En dan vlammen de overbekende rode letters ‘Olympia’ op; het uithangbord van roemrijke geschiedenis. Concertzaal Olympia, opgericht in 1888 door de stichter van de Moulin Rouge, ingewijd door de zingende en dansende mythe La Goulue, toneel voor muziek, operette, circussen, balletten is nu een beschermd monument door Jack Lang in de jaren negentig in originele staat teruggebracht. Hier traden de grote chansonniers op en vele internationale sterren. Hier gaf Edith Piaf vlak voor haar dood het indrukwekkende concert dat in het collectieve geheugen van het Franse chanson staat gegrift. Als je de grote hal binnentreedt tussen de rode stoffering en immense spiegels, weerspiegelen alle personages van het onsterfelijke chanson.

Maar voor alle duidelijkheid: Sardou is geen chansonnier. Sardou is een chanteur.

Niemand heeft mij ooit kunnen uitleggen waar de grens ligt tussen chansonnier en chanteur. Voor Fransen is het zonneklaar. Ze sommen een rijtje op zoals Aznavour, Prévert, Brassens, Brel, Piaf, Greco, Ferré, Trenet en nog zo wat namen. Dat zijn de chansonniers, punt uit. Als je wat dieper graaft, mompelen ze vaagheden over het onderscheid tussen poëzie, populair en amusement. Het is een magere verklaring want er zijn bij de chanteurs volop poëtische teksten te vinden. Neem Duteil, Cabrel, Reggiani, Sardou, probeer ik dan.

Sardou? Sardou? Hoe kun jij van Sardou houden, zeggen ze daarop. Of hoffelijker: wat grappig dat jij met jouw ideeën (???) van Sardou houdt.

Wat is dat? Hoort Sardou bij andersoortige of bepaalde mensen? Bij rechts of bij te gewoon of bij te volks? Johnny Hallyday, de meest volkse godheid van Frankrijk, noemde Sardou laatst een reactionaire ‘con’. Anderen zeggen dat hij een vriendje van Sarkozy is. Sardou zelf glimlacht er om. Hij hoort nergens bij, zei hij in een interview en hij wil nergens bij horen.

Mij maakt het geen moer uit. Voor mij is Sardou een fenomeen, zoals voor zovelen. Sardou verenigt een opvallend gevarieerd publiek; jong en oud, welvarend of bescheiden. Hij zingt al in de eerste vijf minuten een zaal plat. Nu ook in Olympia. Zeker, hij deed het met ‘Maladie d’Amour’ maar het enthousiasme taant geen moment bij alle andere liedjes die passeren. Al staat in de Nederlandse Top 2000 alleen ‘Les Lacs du Connemara’; Sardou schreef meer dan vijfhonderd chansons met talrijke bejubelde hoogtepunten.

Zijn grote kracht: Sardou vertelt. Hij bekent, belijdt, kritiseert, prikkelt, mijmert, beschrijft altijd in de vorm van een verhaal. Zijn verhalen gaan over leven, liefde, maatschappij, politiek. In zijn teksten figureren vaders, moeders, kinderen, vrouwen en mannen, ontrouw, hoeren, gebroken beloften, verloren illusies, Verdun, Stalin, Afrika, de moslim, de dorpsschool, Frankrijk, de kerk, hypocrisie, onmacht, tekort, het verglijden van de tijd; alles wat mensen beroert.

Ik doe niks bijzonders, zegt Sardou. Ik bezing mijn grote, of goede, of gedenkwaardige momenten. Misschien is het dat wat het publiek meeneemt. Sardou zingt het ‘ons’ bij elkaar zoals hij samenvat in de regel uit zijn vaste afscheidschanson ‘Salut’: Ma seule histoire d’amour c’est nous.

Als we ‘s avonds door Parijse straten naar ons hotel lopen, zien we her en der de anti-homo teksten op de trottoirs gekalkt. Natuurlijk heeft Michel die avond ‘Le Privilège’ gezongen, het chanson over jongens die van jongens houden. Hij kreeg een stampend langdurig applaus.

Dat is Sardou. Chansonnier of chanteur, het doet er niet toe: hij zingt op groot, op Olympia formaat. En zelf neemt hij droogjes afscheid van zijn publiek dat al zijn chansons van buiten kent: de chanteur gaat slapen.

Advertenties

One Comment on “Olympische Sardou”

  1. MGH Rijk schreef:

    mooi verhaal en leuk dat u geweest bent. ik ben al ruim 38 jaar een groot fan van hem.
    ik heb een eigen site over hem:www.michelsardou.jouwpagina.nl

    vriendelijke groeten,
    MGH Rijk.

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s