Michelle


DSC00152

Moeder Marianne met Farah Diba, Michelle, Obama en ergens eronder Petit Louis (tel de staarten)

Corline reageerde op een stukje van mij en vroeg en passant de naam van de poes die zo trouw mijn portret vervangt. De ‘prachtige poes die je zo onbevangen recht in de ogen blikt’ hoeft niet te weten dat ik haar doopceel licht. Want die onbevangen, directe blik is het resultaat van toevallig fotografeergeluk. In werkelijkheid is deze poes een mensenschuwe poes met een Zuidfrans hameau, omringende wijngaarden en bossen als domicilie.

Michelle werd geboren op ons terrein tussen de houtblokken voor de winter. Haar grootmoeder liet zich door ons voeren en bracht op een gegeven dag haar jonkie met zich mee. Dit jonkie kreeg wat later vier kleine poesjes, die ze naar moeders levensles in een rijtje naar ons terras bracht om gevoerd te worden.

SONY DSC

Ancien combatant Louis-Auguste

Onze buren hadden inmiddels ook een nest te voeden naast al die andere zwervers waaronder een vervaarlijke, grote, zwarte kater die de absolute heerser en wellicht ook de vader van alle jonkies was.

We besloten dat de reproductie niet door kon gaan. We zouden alle poezen in de buurt laten steriliseren. De dierenarts gaf korting. Hij stond elk moment van de dag paraat om te opereren als we erin geslaagd waren een van de poezen te vangen.

Zo kregen de poezen een naam in de behandelkamer van de dierenarts omdat hij ze met een naam moest registreren. Van de weeromstuit bedachten we ook namen voor de katers; het was te zielig om ze onbenoemd te laten.

SONY DSC

Michelle

De poes van de foto heet Michelle naar de vrouw van Obama die net als president gekozen was.

Michelle werd mijn favoriet. Als enige poes  in de reeks aan onze tafel: Tricolore, Marian (naar de moeder van Michelle Obama), Farah Diba (merkwaardigerwijs een Siamees), Obama, Petit-Louis, Louis-Auguste, de Bleke, de Grijze, bleef Michelle af en toe genadelijk onder mijn stoel op het terras zitten. Op voorwaarde dat ik niet bewoog en netjes in mijn boek bleef lezen.

Michelle wachtte iedere ochtend, iedere avond, tot de laatste dag in ons Franse huis, op haar eten in de vensterbank of op het terras. Wereldwijs en aristocratisch maar onaanraakbaar en altijd op haar hoede. Door het keukenraam kon ik minutenlang kijken naar haar fraaie, ondoorgrondelijke en toch vertrouwelijke, gefixeerde blik.

Ik mis haar wel, Michelle. Ze wordt nu op hetzelfde terras door anderen gevoerd. Binnenkort ga ik haar opzoeken. Daar verheug ik me op.

Advertenties

3 reacties on “Michelle”

  1. Mokums meisje schreef:

    Ik lees ze graag, zulke verhalen. Prachtige dame trouwens, die Michelle. Ik hou wel van dat ongenaakbare.

    Like

  2. hennie van ee schreef:

    daar kan ik me iets bij voorstellen

    Like

  3. Corline schreef:

    Wat een prachtig verhaal! Er hangt altijd een mysterieuze waas rond poezen. Ongrijpbaar, ongenaakbaar. Ook al wonen ze jaren bij je in huis, er blijft altijd iets te raden. Daar houd ik wel van, misschien omdat ik zelf ook…? Erg leuk hoe de naamgeving zich heeft voltrokken. En wat die siamees betreft, poezen kunnen zwanger zijn van verschillende heren. Dank voor de uitgebreide toelichting!

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s