Passanten in Patagonïe


P1000589

Nog nooit had ik een georganiseerde gezelschapsreis ondernomen. Ja, een keer met de buurtgenoten van mijn Franse dorp naar Rusland maar dat is een ander verhaal. Nu deden we het wel, naar Argentinië, voornamelijk omdat zo’n reis lastig zelf te organiseren is. Argentinië en Chili zijn nou eenmaal verre streken aan de andere kant van de wereld met andere definities van bereikbaarheid dan wij gewoon vinden.

fin del mondo

In deze reis trok ons de grootse natuur in immense ruimte maar ook en vooral de mythische poëzie van Patagonïe en Vuurland. Voor mij klonk die poëzie lang geleden in de wonderlijke jongensverhalen over Indianen uit Vuurland. De naam Vuurland alleen al. Later werd ik gegrepen door de hypnotiserende reisverteller Bruce Chatwin; de man die de zwerversziel het mooist karakteriseerde in de titel van een van zijn boeken: ‘What am I doing here?’. Chatwins boek ‘In Patagonïe’ riep het verlangen op te reizen in oneindigheid naar misschien wel gedroomde oneindigheid.

Dit soort verlangen lijkt een persoonlijk gevoel maar je blijkt het met vele anderen te delen. Al onze reisgenoten koesterden verbeeldingsrijke affecties met die oneindigheid alsof iedereen zijn eigen blauwdruk van Patagonïe in zijn geest bewaart.

Argentinie 1

Patagonïe ontvouwt zich etappe na etappe. Na de grote beroemde gletsjers wordt de weg naar het zuiden zijn eigen bezienswaardigheid. De legendarische route 40 met af en toe een collega bus of ondernemende fietsers en motorrijders die het Amerikaanse continent van Alaska tot het puntje van Vuurland oversteken, vormt het enige perspectief op het landschap.

P1000659

Patagonïe gaat om de reis en niet om het doel zoals een gezegde luidt. Je kunt, zoals onze gids zegt, de huizen tellen, kijken waar de hekken van de veehouderijen van kleur veranderen, de lucht afspeuren naar condors of het land naar guanaco’s, de sierlijke aandoenlijke lama.

P1000489

De enige cesuur tussen Patagonïe en Vuurland, is de historisch zo geladen Straat van Magellaan. Daarna strekt Vuurland zich uit. Dit eiland, bungelend aan Zuid Amerika, twee keer zo groot als Nederland, half droge steppe en half groene bebossing, telt zegge en schrijve vier ‘stedelijke’ nederzettingen. Maar dat feit benadrukt eerder de onmetelijkheid van de ruimte dan dat het die weerspreekt.

Reizen door Patagonïe geeft nergens een concreet houvast. Patagonïe is een gevoel. Het is de emotie overmeesterd te zijn door grenzeloosheid, door onaanraakbare natuur, door fysieke krachten die menselijke beweging uitvagen en mensen wegdrukt als ondefinieerbare stipjes in een aards heelal.

Op deze weg wankelen alle bekende dimensies. Je kunt geen lengtes, breedtes, hoogtes, dieptes schatten noch van de vertes, noch van de lage door gletsjers geronde bergen of van de Andes pieken, noch van turquoise gletsjermeren, noch van gletsjers en blauwe ijsbergen, noch van steppen die monochroom veelkleurig zijn. Ook de tijd verliest zijn verhoudingen. Het landschap gevormd door miljoenen jaren geologische krachten staat tegenover de uitroeiing van de oorspronkelijke indianen in 35 jaar, staat tegenover de bebouwing die slechts enkele tientallen jaren oud is, een toerisme dat koud twintig jaar bestaat, een doorgangsweg die pas sinds tien jaar in delen wordt verhard.

De weg door Vuurland loopt naar Ushuaia, de zuidelijkste stad van de wereld. Fin del mundo.

tierra del fuego

Het is een mooi idee dat wij, toevallige reisgenoten, allemaal in de laatste fase van het leven het einde  van de wereld willen zien. Maar daar hebben we het niet over. De dood zit niet in het pakket van levenden. Denken aan relativiteit, aan het voorbijgaan, aan vergankelijkheid is een doodzonde in de leefwereld waartoe wij behoren. Ik denk er wel aan. Ik kan niet anders. Nergens meer dan hier voelt je leven als een vluchtige passage in iets dat ons groot en autonoom de baas is.

Advertenties

One Comment on “Passanten in Patagonïe”

  1. thrammy schreef:

    Patagonïe, een plek die als geen ander tot de verbeelding spreekt.

    Verbazend vind ik het wel dat niemand op zo’n prachtig reisverhaal reageert, maar ik heb uit eerste hand begrepen dat het jou nauwelijks stoort.

    De reis naar ‘het einde van de wereld’ is prachtig verteld en mooi met foto’s verfraaid. Dat de mensen die je vergezellen, daar automatisch hun eigen naderende einde in hun hoofd krijgen, is onvermijdelijk. Op zo’n desolate plek op aarde word je automatisch teruggeworpen op jezelf en je trieste tijdelijkheid. Je hebt die tijdelijkheid (ons tragische lot) heel mooi verwoord. Maar iets beeldend verwoorden betekent ook dat het nog stelliger, nog heftiger binnen komt.

    Een tijdloos verhaal over de tijd die ons op de hielen zit.

    We zijn alweer 1000 dagen verder…

    Groet!

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s