Denis, François en Nicolas


DiderotJe kunt hevig verlangen naar een terrasje aan een dorpsstraat, een maison de la presse, een rijtje dahlia’s in een groentetuin, een gevleugeld beeld, een park vol kastanjes met bruin omkrullende bladeren; kortom je kunt verlangen naar Frankrijk in september.

Dus was ik in Frankrijk. In Langres. Dat is een van de vijftig mooiste steden van Frankrijk. Fransen zetten graag hun steden in een klassement van mooi of karaktervol of bebloemd zodat elke stad een speciale onderscheiding krijgt. Voor Langres is dat niet echt nodig. Langres is de stad van Denis Diderot. Hij, de filosoof, schrijver, redacteur van de eerste belangrijke Encyclopedie, werd er in 1713 geboren. Nu is hij er thuis in het Museum van de Verlichting, luisterrijk gevestigd in het Hôtel du Breuil.

Denis Diderot verdient zijn ereplaats in de beeldschone expositie want hij is een grote man in het stralende verhaal van de Franse Verlichting. Hij hoort tot de filosofen die nieuwsgierig de wereld verkennen, die vrije ideeën in moraal en politiek doordenken, die vorsten willen inspireren tot anders, mensgericht regeren. Diderot is de allesdenker, de alleskunner, een symbool van een groots, verheven Frankrijk.

Maar op het terras van Diderots geboortehuis, zit drie eeuwen later half Frankrijk te kankeren op het verval van hun trotse natie. Hemeltjelief hoe chagrijnig is Frankrijk deze september. Al het chagrijn richt zich op één stuk ongeluk: François Hollande.

Frankrijk is klaar met Hollande. De Fransen hebben het gehad met François. Monsieur Normal, op de helft van zijn mandaat, hoeft zich in 2017 niet kandidaat te stellen, zegt 85%. Hij bakt er niets van. Hij draait van links naar rechts, sneller dan een weerhaan in de mistral. Zijn kabinetten mislukken. De werkeloosheid stijgt. Het staatstekort ook. Er zit een belastingontduiker in zijn ploeg. En dan weer komt Hollandes (tweede) ex met een schuinse stuiverroman over François als gemankeerde minnaar en huisgenoot.

Hollande is een bloedstollend fiasco. Hij is de stuntel, de brekebeen, telkens goed voor gênante en zielige toneeltjes. Soms lijkt ie op een gepest jongetje. De ene keer aangeslagen, de andere keer taai glimlachend alsof er niets aan de hand is. Hij wordt onwerkelijk en schimmig.

Misschien steekt het muizige, het miezerige van Hollande, de Fransen het meest. François onteert het imperiale presidentschap dat zij hem gegeven hebben. Hij doet er niks mee. Erger, hij gooit hun heroïsche reputatie te grabbel, in Europa, in de hele wereld.

Nee, dan Nicolas Sarkozy. Nicolas speelde met verve de Zonnekoning. Zo overtuigend ja, dat hij op een zeker moment de bling bling in het Elysée een beetje moest dempen. Maar Europa had ie in zijn zak. En de wereld ook.

Diezelfde Nicolas betreedt in deze september sardonisch het toneel. Hij, die de Fransen beloofd had dat ze nooit meer iets van hem zouden horen, komt Frankrijk redden. Het moet, het is zijn dure plicht; hij kan niet verdragen dat Frankrijk naar de Filistijnen gaat. Niet dat Nicolas iets heeft gepresteerd om dat te voorkomen. Zijn regiem onder dezelfde crisis leverde nauwelijks iets op aan hervorming en niks aan economische opbouw.

Zijn hautaine goudhaantjesgedrag, zijn vriendjespolitiek, zijn lompe onverschilligheid naar de armen, zijn ordinaire gescheld naar de banlieu, maakten hem gehaat bij méér mensen dan alleen het doorsnee volk.

Die haat bracht in 2012 Hollande aan de macht en die haat kan in 2017 zomaar Sarkozy weer aan de macht brengen. En om het koningsdrama compleet te maken, staat Marine Le Pen klaar als giftige belager van beide versmade verlossers.

Frankrijk heeft geen grote mannen meer, verzuchten de Fransen. Nou is het kwaad kersen eten met de Fransen. Als je het volk aanpakt, gromt al gauw de geest van revolutie want slechts 15% Fransen ziet iets in kapitalisme. Maar als je de elite-bedrijven tot belasting dwingt, lopen ze weg naar het buitenland en dan is èn de elite èn het volk boos.

Om de Franse problemen te temmen moet je dus wel hele grote mannen hebben. Het lijkt alsof zij alleen maar in de parken staan. De standbeelden. De Diderots.

Voorlopig smachten de Fransen naar nieuwe Diderots.

Advertenties


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s