Te min


Armand, de goedmoedige protestzanger, liet ons een gevierde hit na. Iedereen kent het nummer: ‘Ben ik te min’. Het stond in 1967 veertien weken in de Top Veertig.
Ik heb het liedje altijd een tikje gênant gevonden. Het woord ‘min’ verfoei ik en meer nog de uitdrukking ‘te min zijn voor’. De betekenis van ‘min’ heeft dat sneue, dat neerbuigende, die schuwe schaamte tussen mensen die niet met elkaar op hun gemak zijn.

Ik heb de neiging om de uitdrukking meer aan de Brabantse en Limburgse (vervlogen) omgangscultuur te hechten dan aan die van de rest van Nederland. Dat kan mijn vooringenomenheid zijn maar er is zeker enige historische grond voor te vinden. In elk geval kan ik uit het Brabant van mijn jeugd, ik ben van hetzelfde geboortejaar als Armand, pikante verhalen over dat ‘te min zijn’, vertellen.
Maar meer algemeen gezien is het liedje ‘Ben ik te min’ een eenvoudige bewijsplaats voor het bestaande en actieve klassenverschil na de oorlog tot ongeveer de jaren zeventig. Het spreekt daarmee babyboomhaters tegen die met de natte vinger beweren dat alle babyboomers in het gespreide bedje van onvoorwaardelijke vrijheid, gelijkheid, kansen en welvaart vielen.
Deze babyboomvervalsers laten twee dingen zien. Een: dat zij de realiteit van de (eerste) naoorlogse generatie niet kennen. Twee: dat Nederland klassenbewustzijn en klassenverschil het liefst besmuikt onder de mat veegt. ‘Dat’ bestond niet in Nederland of niet gemeend of niet grimmig.
Het is interessant om te zien dat we, ondanks al ons denken over menselijke verhoudingen, nog altijd die eufemistische bril opzetten als we over ongelijkheid en sociaal verschil praten.
In Nederland hoor je de doctrine van een ‘uitzonderlijk genivelleerd land’ aan te hangen. Wie over ongelijkheid praat, wordt als een zielepoot bekeken of als een jaloerse stoker.
De discussie over ongelijkheid of het verschil tussen rijk en arm dan wel tussen hoog en laag opgeleid, blijft dan ook een hachelijk treffen. Want ideële burgerlijke gelijkheid zal wellicht nooit leiden tot gelijke verdeling van welvaart en tot gelijkwaardigheid in maatschappelijke rol en invloed.
Maar dat is niet de crux van het fenomeen ongelijkheid. De pijnlijke angel is dat verdelingspolitiek en verdelingsmechanismen een klasse, een onderlaag, scheppen die niet in het gewone leven mee kan doen. Deze mensen betalen mee aan voorzieningen waartoe ze zelf nauwelijks of geen toegang hebben zoals: zorg, onderwijs, recht, cultuur.
De bezuinigingsobsessie van Rutte/Asscher heeft op die manier de levens van veel mensen gefrustreerd en gemarginaliseerd.
Dat knoeiwerk komt elke dag voorbij. Veel ouderen hebben een onverantwoorde inkomensval gemaakt en krijgen onvoldoende hulp. Steeds meer mensen kunnen hun rekeningen en ziektekostenverzekering niet meer betalen. Voor zwervers is geen ruimte en geld. Psychiatrische patiënten en gehandicapten krijgen geen opvang of dagbesteding meer. Jong gehandicapten raken van uitkering in de bijstand. Mensen in de bijstand worden gekort door kostendelersnorm of bijstandspolitiek. Bij deze treurnis hoef je geen tekening te maken, zoals mijn broer dan zegt.
Dat hoef je ook niet bij de stijgende cijfers van kinderen in Europa en Nederland die in armoede leven. In Nederland staat de teller op bijna 400.000.
Asscher zou zich het vuur uit de sloffen lopen voor arme kinderen, zei hij toen hij als minister aantrad En nu klinkt het: Nederland zal volgend jaar als voorzitter van de Europese Unie, de bestrijding van kinderarmoede tot prioriteit maken.
Bij zulke grootspraak breekt mijn klomp. Deze regering heeft drie jaar lang de bezuinigingsrekening bij armen, zwakken en kanslozen gedumpt. Kon ze niet op haar vingers natellen dat armen, zwakken en kanslozen kinderen (kunnen) hebben?
De anticlimax van het bezuinigen naar meer ongelijkheid ligt navrant op tafel. Het kabinet Rutte wil het uitgespaarde geld gebruiken om 5 miljard uit te delen aan meer draagkrachtige groepen om de consumptie op te schroeven. De Eerste Kamer moet op 15 december nog beslissen maar 57% van Nederland vindt dat deze twijfelachtige lastenverlichting door moet gaan.
Bij de VN en Europa liggen voornemens om kinderen uit de armoede te halen. Er is een verdrag om kinderen zelfstandig recht op sociale zekerheid te geven. Nederland gaat daar vooralsnog niet in mee. Trouwens, hoe zou dat moeten? Kinderen uit de armoede halen en ouders in de armoede laten zitten? Zijn de ouders van arme kinderen te min om mee te doen in de gemeenschap? En als ouders te min zijn, zouden hun kinderen dan goed genoeg kunnen worden om met andere mensen mee te doen?

Helaas Armand is er niet meer om een nieuwe versie van zijn gevierde nummer in de top veertig te zetten.

Advertenties

6 reacties on “Te min”

  1. basstarter schreef:

    ja echt shrijnend, een vader die elke dag soep uit een zakje eet om zijn kinderen iets te laten eten ’s avonds en dan nog 3 jaar te gaan in de schuldsanering. PS daar zit echt niet iedereen in door zijn lakse spendeer gedrag

    Like

    • Kantelpunt schreef:

      Inderdaad, de laatste onderzoeken geven duidelijk aan dat er steeds meer schulden ontstaan door te hoge vaste lasten van huur en ziekteverzekering e.d. in relatie tot bijvoorbeeld een bijstandsuitkering. De tering naar de nering zetten is een te makkelijke uitdrukking als de ‘nering’ systematisch een maandelijks tekort oplevert.

      Like

  2. reinjohn schreef:

    In een systeem waar de zwakkeren als onproductieve onrendabelen, en dus als vervelende kostenposten, worden gezien en behandeld is het niet verwonderlijk dar er maatregelen worden gegenereerd die deze a-sociale visie bevestigen. Deze regering is te min voor zijn onderdanen. Het primaat van de politiek dient in ere hersteld te worden. Het is pervers om een land te besturen als ware het een op winst jagende Besloten Vennootschap. Ik gruwel van de politieke partij die dit leed veroorzaakt.

    Like

    • Kantelpunt schreef:

      Ik begrijp niet dat men uitzuinigt op laag en herverdeelt op hoog of hoger. Het is dezelfde logica die speelt bij de bestraffing van overtredingen in de bijstand en het laisser passer van belastingontwijking door gefortuneerden.
      De regering vindt haar burgers in elk geval te min om de motivering van dergelijke mechanismen te rechtvaardigen.

      Like

  3. Erik schreef:

    Hopelijk is nu iedereen wakker geworden dat de Partij van de Arbeid een wolf in schaapskleren is.
    Een kliek van salon socialisten dat alleen maar uit is op eigen gewin.
    De vraag in deze is of de PvdA kan worden aangeklaagd voor misleiding.
    De naam van deze organisatie wekt de indruk dat zij voor de arbeider opkomt.
    Feitelijk komt zij alleen op voor de arbeid van haar eigen partijbonzen.
    Een naamswijziging naar PvdZ zou dan ook voor de hand liggen
    Klinkt ook wel stoer en meer eigentijds: Partij van de Zakkenvullers.

    Like

  4. Kantelpunt schreef:

    De Partij van de Arbeid is inderdaad een troosteloze non-partij geworden. Telkens weer verklaren ze enigszins terug te keren tot hun oorspronkelijke roeping maar er komt niets van terecht. Integendeel, soms bezorgen ideeën van bewindslieden als Klijnsma, Dijsselbloem en Samsom je de koude rillingen.
    Maar wat echt zorgelijk is: de teneur draait overal naar de overmacht van geld en winst en privatisering. Je kunt schelden op de PvdA maar daarmee laat je het rechtse vertoon van VVD en de ‘positieve’ oppositie D’66, SGP en ChristenUnie ongemoeid.

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s