Gefnuikte trots


Voor het eerst in mijn leven weet ik niet op welke partij ik moet stemmen. Een van de redenen is dat de grote partijen als ideologie overwoekerd zijn door hun lijsttrekkers. Partijen lijken de identiteit aan te nemen van een persoon en die personages spelen iedere dag de show van ego en ijdelheid. Zo moet ik VVD stemmen omdat Rutte een optimist in een gaaf land is, Asscher omdat hij een doorzetter is, Klaver omdat hij jong en veranderingsgezind is, Buma omdat hij naar de duizenden jaren oude christelijke egaliteit leeft en al die anderen met andere vastberaden persoonlijke intenties. Ze moeten nog gekozen worden en nu al ben ik die hoofdpersonen meer dan zat.
De lijsttrekkers roepen bij mij een hevig gevoel van vervreemding op. Soms denk ik dat ik naar satire zit te kijken. Ik weet zelf niet meer waar mijn eigen ideeën over een humaan beheer van het algemeen belang over gaan. Te meer weet ik dat niet omdat de twee huidige regeringspartners zichzelf in de lauweren steken over de grote prestatie die zij, ondanks hun ideologisch verschil, in de afgelopen vier jaar geleverd hebben. En ook een intellectuele elite praat hen dat na.
Maar ik zie dat niet. Ik zie dat een crisis en een begrotingstekort bestreden zijn met behoorlijk wat asociale middelen. Alles aan de onderkant of in een kwetsbare positie is aan de beurt gekomen.
Kijk naar de bijstand, naar pensioenen, naar de huurprijzen, naar de jeugdzorg, naar de GGZ-zorg, naar de schuldhulpverlening, naar de rechtshulp, naar de zorg voor ouderen, naar de afbraak van vaste banen, naar de versnelde AOW verhoging.
Intussen gingen grote bedrijven minder belasting betalen, werden de loonkosten gematigd door het uitbenen van sociale kosten en werd belastingontwijking een nationaal verdienmodel.
In de successtory van Rutte en Asscher wordt de schatplichtigheid aan de financieel en sociaal minder bedeelden niet erkend.
Het grote thema van de verkiezingsstrijd is de bedwelmende trots op Nederland, de trots op onszelf.
Het vervult mij met diepe afschuw. Geen cliché is te ordinair om ons via de trots naar zekere partijen te lokken. Geen onwaarachtigheid ook; zoals de opgepompte verering voor de vlag, de monarch, een geïdealiseerd verleden met dito volkslied, een gekunstelde identiteit of de exclusieve toeëigening van homo- en vrouwenrechten.
De trots op Nederland is het nieuwe affiche dat, over alle andere is heen geplakt, de werkelijkheid van dilemma’s op velerlei gebied verdringt. De trots op Nederland is de vlag van het populisme en de vlag op het populisme.
Populisme is de politieke energie van dit moment. Het populisme heeft twee kanten. Aan de ene kant staan de mensen die uit sociaal onbehagen de vreemde smetten willen smoren en aan de andere kant staat de regerende en/of meningsbepalende klasse die de populistische meute naar de mond praat om uiteindelijk hun eigen doel te bereiken.
Rutte noemt als zijn doel ‘dat hij verder wil omdat hij nog niet klaar is met Nederland.’
Ik kom er niet achter wat dat betekent. Maar een ding verontrust mij. Dezelfde politici die het populisme rondom vluchteling, vreemdeling en emigrant bestrijden, hebben zelf het populisme rondom ouderen op de kaart gezet. Om jongeren sociale zekerheid te kunnen ontnemen beschuldigen ze ouderen dat die te veel geprofiteerd hebben van sociale zekerheid en daarom gekort moeten worden op pensioenen en voorzieningen.
Dat soort populisme wijst op een griezelig, economisch repressief mechanisme. Dit van hogerhand gecreëerd populisme splijt mensen in gewone dagelijkse verhoudingen en betrekkingen.
Het heeft mijn trots op Nederland een lelijke knauw gegeven.

Ik weet niet op welke partij ik moet stemmen. Mijn broer zegt, je kunt alleen maar op de Partij voor de Dieren stemmen.
Misschien heeft hij gelijk. Want die partij heeft in elk geval sympathieke lijstduwers.

Advertenties

10 reacties on “Gefnuikte trots”

  1. Erik schreef:

    Ik snak naar rust en integriteit in de politiek. Niet alleen in Nederland maar ook daarbuiten.
    Het begint zo langzamerhand een beetje eng te worden op het wereldtoneel. Iedereen lijkt het spoor bijster te zijn.
    Anarchie en oorlog ligt op de loer.

    Het liedje “waar kan ik heen” van het goede doel zoemt al maanden door mijn hoofd en maakt mij onrustig en angstig.
    Wat staan mijn kinderen te wachten? Ze beseffen het nog niet. Ze zijn zo jong en kwetsbaar.

    En tja waar moet je op stemmen? Volg ik mijn hart of verloochen ik mezelf door strategisch te stemmen omdat ik denk dat dat momenteel beter is voor stabiliteit en vrede?

    Jaren heb ik niet gestemd omdat ik helemaal wars van het politiek establishment was (en nog steeds ben). De laatste keer (10 jaar geleden) stemde ik op de Partij van de Dieren. Echter nu blijkt ook Marianne geflipt. Ze is lid van de Zevendedags Adventisten. Ook eng hoor.
    Ontsproten uit een communistische gezin denk ik er verstandig aan te doen dit keer mezelf te verloochenen en eenmaal voor Rutte gaan.
    Yep iedereen mag het horen en weten. Het doet pijn.
    En waarom niet de PvdA? Kweenie, op zich ook wel een goed alternatief maar een salonsocialist is toch iets anders dan een arbeider. In dit geval toch maar een keer de wolf zonder schaapskleren.
    En als Aboutaleb in de strijd was? Dan had ik mijn hart kunnen volgen.

    Like

  2. jankrosenbrink schreef:

    de oplossing is er: voor iemand met een zo grondige analyse moet je op jezelf stemmen via GeenPeil. Met als voordeel dat je zelf vier jaar de vinger aan de pols houdt, in plaats van een gokje plegen eens per vier jaar

    Like

  3. reinjohn schreef:

    Sta mij toe om u een oprecht stemadvies te geven. Ik heb u middels uw goed doorwrochte en prachtig geschreven blogs min of meer leren kennen en ik verstout mij derhalve te zeggen dat de kleur van GroenLinks u goed zal staan. Het gaat om liefde, empathie, duurzaamheid en redelijkheid. Zelf stem ik al jaren op GroenLinks en daarvoor op de PPR. Natuurlijk is het zo dat een politieke partij nooit helemaal aan je wensen tegemoet komt. Maar ik vind dat GroenLinks er door de jaren heen best acceptabel uitkomt. Een belangrijk ijkpunt voor mij is hoe sterk een partij voor het algemeen belang wil opkomen en met name of een partij genegen is de economisch en sociaal zwakkeren metterdaad wil steunen.
    Verkiezingsgroet!

    Like

    • Kantelpunt schreef:

      Ja ik hoef er niet om heen te draaien dat rechts voor mij uit den boze is en dat altijd zal blijven. Maar Ik wilde ook beetje stem geven aan de neerdrukkende gedachte dat rechts als een onontkoombare wind over de wereld waait. Zelf al willen wij als gewone mensen meelevend denken en handelen dan verraadt de politiek ons in haar claim van kapitalistische pragmatiek. Alles mag opgeofferd voor het hogere belang dat slechts enkelen dient. Het ergste vind ik dat deze intenties altijd onder valse vlaggen varen.
      Dus dank voor je welgemeende raad, ik zal mijn best doen vadaag.

      Like

  4. reinjohn schreef:

    ‘wil’ moet ‘te’ zijn.

    Like

  5. Roos van Rooij schreef:

    Helemaal mee eens, ik kan geen lijsttrekker meer zien!
    Ik ga voor Groen Links, nr 2, een vrouw natuurlijk…..

    Like

  6. Kantelpunt schreef:

    Juist Roos, ik vier vandaag de eerste lijsttrekkerloze dag. Een vrouw stemmen is de juiste oplossing als je niet van messiassen houdt. Maar als je A.F.Th. Van der Heijden wilt stemmen, moet je naar Marianne Thieme. Zo ingewikkeld kan het zijn. Frankrijk zouden ze nu zeggen: bon vote.

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s