Macronisme


Ik zie niks in Emmanuel Macron. Het staat niet mooi om dat te zeggen. De verse Franse president is immers van alle kanten bezongen als de briljante verlosser van het vastgelopen Frankrijk. Hij heeft Frankrijk uit de klauwen van Le Pen gered. En dan nog staat ie in Europa ridderlijk met Frau Merkel de Duits-Franse ruggegraat te rechten in ons aller belang.

Driewerf chapeau maar ik griezel een beetje van Macron. Ik zie niets waarachtigs. Ik zie een misdienaarsgezicht en een bankiersidentiteit in een verbloemende tegenstelling die mij wantrouwig maakt.
Verbloeming doortrok Macrons campagne. De succesloop van zijn beweging, ‘La République en Marche’ bewoog zich met grote stappen snel thuis, naar het hoogste ambt in Frankrijk. De routekaart bleef ondoorzichtig. De mooie woorden van Macron ademden ondefinieerbaar neo-liberalisme maar spraken over realisme en bruggen slaan en verzoening en nieuw vertrouwen in de politiek. Macrons blakende jeugd en onberispelijke c.v. maskeerden het gebrek aan ideologie. Dat zegt niets natuurlijk. Ideologie is in de huidige kapitalistische hegemonie al lang afgedankt.

Toch begon daar mijn wantrouwen. Macron stelt dat links en rechts niet meer bestaat. Het gaat nu om de zogenaamde ‘open en gesloten’ samenleving. Hoezo bestaat links en rechts niet meer? Zeker de negentiende-eeuwse brouille tussen proletariaat en patrons is uitgestorven maar de manipulerende drijfjacht van het kapitaal op menselijke en publieke belangen woedt rechtser dan ooit. En met de opvatting dat moderne politiek over ‘open en gesloten systemen’ strijdt, kan men zich makkelijk verschuilen in ethische, morele en democratische categorieën als bestuursbeginselen. Abstracte ideeën moeten dan het dagelijks onrecht en ongemak in de samenleving vertroosten.
Het meest reactionaire idee dat Macron zijn landgenoten heeft opgedrongen was dat in de Franse politiek een koning ontbreekt. De mensen missen een koning. Daarmee schopte hij vooral het volk tegen gevoelige schenen. Fransen zijn oprecht doordrongen van de volkssoevereiniteit ook al weet iedereen dat Frankrijk draait op scherpe klassestellingen.
Tja en dan is er nog Brigitte Macron. Het sprookje van romantische hofmakerij in de schoolbanken dat keurig uitpakte in een huwelijk tussen leerling en vierentwintig jaar oudere lerares, wordt verduisterd door de prominente coaching-rol van de echtgenote. Met het aantreden van Macron kreeg Frankrijk een professioneel symbiotisch paar op een presidentszetel die voor één persoon bestemd is.
Persoonlijke invloed lijkt groot te worden. De parlementaire meerderheid die Macron in het parlement gewonnen heeft, bestaat uit door de ‘beweging’ opgeroepen willekeurige burgers. Macron richt zijn regering in met door hem geselecteerde technocraten.
Zo schaft men politiek af, dacht ik. Rondom mij heen echter klonken complimenten voor de originele, vernieuwende, slagvaardige aanpak van bestuur à la Macron.

Nu, acht weken na Macrons glorie slaat de bliksem in. Het wordt duidelijk dat de gekozen parlementariërs en de aangestelde bewindslieden moeten functioneren in het keurslijf van Macrons beweging. Die beweging stoelt op het autocratische gezag van Macron en zijn echtgenote.
De autocratie van Macron neemt verdachte proporties aan. Met rijk ceremonieel in het gouden, spiegelende Versailles spreekt Macron de Kamers van het Parlement toe. Hij oreert visionair over grote lijnen zonder te raken aan de platte prijs die betaald moet worden. Die som (60 miljard) mag, even later, zijn premier aan het volk meedelen.
De pers begint te sputteren. Macron is ijdel. Macron is wel erg dol op macht en vorstenglitter. Macron lijkt Napoleon wel. Macron gedraagt zich als een alleenheersende monarch.
Macrons voorlopige politiek liegt er ook niet om. Hij wil bijvoorbeeld hervormingen in de arbeidswetten per decreet doorvoeren. Hij zal maatregelen vanwege de noodtoestand i.v.m. de recente aanslagen omzetten in gewone bevoegdheden. Praten met de pers en met de mensen wil hij niet. Het Elysée zit op slot. Zelfs het traditionele interview op 14 juli schaft Macron af omdat, zeggen zijn woorvoerders, ‘de complexe gedachten’ van de president zich slecht lenen in het vraagspel met journalisten.

Ik kan het niet helpen; ik moet denken aan ‘Onderworpen’ van Michel Houellebecq. In die ‘toekomstroman’ laat Houellebecq in de verkiezingen van 2017 Le Pen verslaan door een charismatische moslimleider. Deze Mohammed Ben Abbes transformeert Frankrijk met zachte hand en zoete praatjes tot een staat van absurdistische feodale verhoudingen op Islamitische grondslag. De bevolking accepteert passief en stapje voor stapje de omwenteling. Enerzijds omdat men niet gelooft dat die omwenteling zal doorzetten en anderzijds omdat die omwenteling in de bestaande werkelijkheid wordt ingepast.

Macron heeft Marine Le Pen uitgeschakeld. Langzamerhand wordt zijn prijs concreter: onderworpenheid aan het Macronisme. Of dat positieve, democratische, verbindende politiek is?

Volgens mij is Macronisme het psychogram van een hoogmoedig mens.

Advertenties

4 reacties on “Macronisme”

  1. thrammy schreef:

    Ik zou me niet durven wagen aan een algemeen oordeel van de Franse politiek en samenleving. Jij hebt er gewoond, jij kunt die zeker veel beter beoordelen. Er zijn in Frankrijk veel dingen ‘aan de hand’ en een hervorming op veel gebieden is noodzakelijk. Als alternatief voor Le Pen, geef ik Macron voorlopig het voordeel van de twijfel. Maar dan met de bezwaren en de waarschuwingen van jou in het achterhoofd. Deze kritische kanttekeningen zijn in bovenstaand blog in elk geval prima verwoord. Groet!

    Like

    • Kantelpunt schreef:

      Zeker is dat sommige arbeidsrechten in Frankrijk bijgesteld zouden kunnen worden, bijvoorbeeld de soms misplaatste pensioenleeftijden.
      Maar het pijnlijke punt is dat Macron de algemene arbeidsrechten wil veranderen en daarmee de prijs voor arbeid wil verlagen zoals trouwens overal is gebeurd en/of waartoe wordt aangezet door Europa. De hoop is dat de economie gaat groeien. Misplaatst is de verwachting dat een groeiende economie zal bijdragen aan maatschappelijke verbeteringen. De arm van de rijke machtselite is in Frankrijk heel lang en belasting betalen is vaak geen common sense.
      Franse mensen zijn daar heel cynisch over en ze staan niet voor niets altijd klaar om te staken. Zo heeft Sarkozy bijvoorbeeld ondanks stoere taal geen snippertje hervorming bereikt. Hollande verloor meteen het spel toen hij economische giganten normaal belasting wilde laten betalen.
      Macron wil neo -liberale economische politiek en wil de armen sparen, zoets prevelt hij. Voorlopig weet niemand wat hij echt wil. Het gevaar van technocratisch bestuur is levensgroot en als je daarbij de mores van een Zonnekoning imiteert, lok je sociale branden uit.
      Met hartelijke groeten

      Like

  2. reinjohn schreef:

    Het neo-liberalisme ligt de Fransman, denk ik, niet zo. Ik hoop maar dat Macron geen nieuwe Napoleon wordt. Misplaatst chauvinisme en zwelgen in onterechte “Grandeur” liggen op de loer. Wij brachten net twee weken door in de Dordogne-streek en het was prachtig etc. Wat dat betreft is er niets mis met Frankrijk.
    Groet.

    Like

    • Kantelpunt schreef:

      Inderdaad de levenssfeer op het platteland in Frankrijk, in de kleine dorpen, in de mooie streken is de sfeer van het douce France. Dat is niet zomaar verdwenen.
      Zelfs het chauvinisme dat wij de Fransen zo graag aanwrijven is niet zo onsympathiek als wij menen te weten.
      Maar de zucht naar eer en macht die een ideologie vervangt, is gevaarlijk van wie dat ook komt.
      Hartelijke groeten

      Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s