Onsterfelijk


Dochter, kleinzoon, man en ik, gevieren deden we vijf dagen Barcelona. Ten eerste omdat ik kleinzoon Camp Nou beloofd had. Ten tweede omdat mijn vorige en enige bezoek door een acute hernia was gefrustreerd. Ik bleef rondlopen met het gemiste Picassomuseum en de verloren mediterrane blijmoedigheid in Barcelonese straten.
Wel had ik mijn bedenkingen. De boze protesten van Barcelonezen tegen het massatoerisme gleden bij mij niet van de schouders. Ik begrijp die opstandigheid zeker als een stad onder de voet gelopen wordt door lawaaierige, drinkende feesters en de nieuwste verdienmodellen overdreven winsten naar verhuurmagnaten schuiven. Maar van de andere kant; wie wil er nou niet de schatten van de wereld zien? Zoals in Barcelona de weelde van Picasso, Gaudi, Miro en de nabije Dali?
In Barcelona vond ik de betovering in één oogopslag terug. Ondanks het gemonkel, zelfs in de krant van de dag, ontvouwde zich een ontspannen, een veelkleurige, een levenslustige stad met ruimte genoeg en vriendelijkheid in overvloed.
We ondernemen onze ontdekkingstochten vanuit ons hotel in de Gotische wijk, de oude stad. Daar zijn de schilderachtige winkelstraatjes van El Born met restaurantjes en terrasjes, de pleisterplaatsen van lekker eten.
Voor verdere bestemmingen nemen we de metro. Naar de berg Montjuïc zodat vanuit de kabelbaan Barcelona als een waaier aan je voeten ligt. Naar de zee met zonnende en spelende mensen aan de golvende zoom. Naar het stadion en museum van FC Barcelona waar kleinzoon alle bekers en memorabilia van Messi fotografeert terwijl wij weemoedig kijken naar films en foto’s van Johan Cruijff. Naar Gaudi’s Sagrada Familia die ons allemaal beroert, staande in licht en kleur tussen geestverruimende vormen van een nieuwbedachte, bovennatuurlijke natuur.
De schoonheid van Barcelona bedwelmt. Die schoonheid verdrijft onrustige gedachten bij de vele mensen op de Ramblas en op de stoep voor Gaudi’s kathedraal. We willen niet bij boze gedachten stilstaan. We lopen in onze eigen euforie. We bezoeken met een gerust gemoed de immigrantenwijk El Raval waar de rauwe sociale kaart langzaam verkleurt door artistieke mode.
Hier gebeurt het; hier verandert alles zegt de praatgrage man die kleinzoon en mij in een fietsbak over de Rambla de Raval terug naar het hotel brengt omdat kleinzoon zijn voet heeft bezeerd. Hij maakt voor ons de mooiste foto van El Gato, de kolossale kat van de Colombiaanse beeldhouwer Fernando Botero die de afmetingen van de Rambla de Raval vertekent.
Na het middaguur op donderdag nemen we afscheid van Barcelona. We zitten op een met bloembakken afgescheiden terras van een stijlvol hotel op het plein voor de kathedraal van Barcelona. In de kathedraal staan verschillende Maria’s en bekende heiligen in immense gouden altaarstukken. Het plein is rustig. Maria- Tenhemelopneming is voorbij. Het feest van St. Rochus dat de vorige dag met een defilé van groteske middeleeuws aandoende personages een massa mensen trok, heeft geen spoortje achtergelaten.
Op het terras passeren twee oude, dunne, gegoede dames, rechtop in ouderwetse chic. Ze lijken weggelopen te zijn uit de grote klassieke Spaanse romans die ik gelezen heb. In een van die romans wandelt Antoni Gaudi door de straten van Barcelona; hij wordt aangereden door een tram; hij wordt door tout Barcelona naar zijn graf gebracht, zo ongeveer als Victor Hugo in Parijs.
We hebben net uren rondgelopen in Gaudi’s museum. Picasso is er niet van gekomen. In deze dagen heb ik me, bedenk ik, het meest beziggehouden met Gaudi. Zijn genie beslaat alle ruimte in mijn hoofd.
Om zijn extravagante schittering te omvatten concentreer ik me op zijn organische vormen, zijn geometrische patronen, zijn stijlen die barok en exotisme en modernisme vermenigvuldigen. Gaudi kent geen eenduidigheid; hij schept een Gesamtkunstwerk waarin architectuur, schilderkunst, beeldhouwkunst, keramische kunst, de kunst van kleur en licht in elkaar vervloeien.
Gaudi onderwijst niet met de door liniaal en passer beperkte bouwtekening. Hij duidt zijn gedachten in gevoileerde dromerige schetsen en de uitvoering ervan in visionaire maquettes. Hij toont in uitleg en voorbeeld zijn compositieregels, zijn rekenregels, zijn basisvormen maar ik ben analfabeet in zijn taal van kettinglijn, parabool, hyperbool, helix, tordering, afknotting. Zijn bijna mystieke semantiek hypnotiseert me; een mens schept onsterfelijkheid uit vergankelijkheid.

Als we een uur in het vliegtuig zitten, rijdt een wit bestelbusje de Ramblas op, de flanerende menigte in. We horen het in binnentikkende berichtjes op de telefoon als we geland zijn. Het verbijstert. We krijgen het koud. We weten dat er onschuldige doden worden geteld.
Veel later krijgen we het warm. Het lijkt of Gaudi zijn onsterfelijkheid enkele uren aan ons heeft uitgeleend. We hebben de dood niet hoeven te zien in zijn stad. Integendeel we hebben niets dan leven gezien.
Het meeste leven, de vitaliteit van het nu en van het moment, zag ik in de schitterende graffiti op honderden deuren en rolluiken. Barcelona als prentenboek van energie. Die energie zal over de rouw heen, het leven laten overleven. Denk ik. Hoop ik. Ook omdat ik terug wil voor Picasso.

IMG_3149IMG_3145IMG_3144IMG_2998IMG_2936IMG_2931

Advertenties

10 reacties on “Onsterfelijk”

  1. Margriet schreef:

    Mooi geschreven zus 💟💟💟

    Like

  2. jankrosenbrink schreef:

    waarom zou Gaudi zijn onsterfelijkheid aan jullie hebben uitgeleend? En als die honderd gasflessen onder Sagrada waren ontploft, was dan Gaudi nog meer onsterfelijk door de aangetoonde vergankelijkheid van zijn schepping?

    Like

  3. Bernadette schreef:

    Fijn dat jullie Barcelona zo hebben mogen beleven ! Mooi stukje zoals ik gewend ben

    Like

  4. thrammy schreef:

    Met de kennis van nu, van de aanslag die eraan zit te komen, leest dit verhaal totaal anders. Jubelende volzinnen over de overweldigende kunst & cultuur van die mooie stad, krijgen iets dramatisch omdat je weet wat er even later gaat gebeuren. Maar de kunst overstijgt het brute geweld van de terroristen. Kunst kun je niet vernietigen, inspirerende gedachten zijn onaantastbaar, laat dat duidelijk zijn.
    Dank je voor het prachtige verhaal/verslag, dank voor de mooie foto’s.

    Hartelijke groet.

    Like

    • jankrosenbrink schreef:

      ik zou de tekst van thrammy wat willen nuanceren in ‘kunst kun je subsidieren’. Ik ga er van uit dat op de zes fotoos getoonde kunst georganiseerde kunst is door het gemeentebestuur van Barcelona. Een beleid dat in vele steden toegepast wordt, zoals bv in Malaga. Om op die manier lelijke graffiti voor te zijn. Dat lukt niet altijd, op foto vier en vijf zie je goed dat ‘eenzame lonewolfers’ proberen deze georganisserde kunst te vernietigen.

      Like

    • Kantelpunt schreef:

      Dank je wel. Het is waar dat mooie dingen, mooie belevingen, mooie gedachten niet afgenomen kunnen worden. Tegenover vernietiging staat opbouw; die kracht kun je niet zomaar vernietigen.
      Hartelijke groet.

      Like

    • Kantelpunt schreef:

      Reactie is abusievelijk bij jankrosenbrink opgenomen.

      Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s