Zomerhit

IMG_1770In de vorige zomer bedronk ik mij aan de vier ontzagwekkende Napolitaanse romans van Elena Ferrante. Dit jaar is ‘Lichte jaren’ (1990), van E.J. Howard mijn absolute zomerhit. Het boek is deel één van de vijfdelige Cazalet-kroniek. Deel twee verschijnt in oktober en ik verbijt mijn ongeduld.
Hilary Mantel prees Howards boek. Haar woord is net zo onfeilbaar als dat van de paus zeker omdat ik kort tevoren ‘De geest geven’ gelezen had, een even laconieke als gevoelige terugblik op haar jeugd, haar ziekte en haar groei als schrijver. Lees de rest van dit artikel »


Macronisme

Ik zie niks in Emmanuel Macron. Het staat niet mooi om dat te zeggen. De verse Franse president is immers van alle kanten bezongen als de briljante verlosser van het vastgelopen Frankrijk. Hij heeft Frankrijk uit de klauwen van Le Pen gered. En dan nog staat ie in Europa ridderlijk met Frau Merkel de Duits-Franse ruggegraat te rechten in ons aller belang.

Driewerf chapeau maar ik griezel een beetje van Macron. Ik zie niets waarachtigs. Ik zie een misdienaarsgezicht en een bankiersidentiteit in een verbloemende tegenstelling die mij wantrouwig maakt. Lees de rest van dit artikel »


James Baldwin Regained

Lezende mensen zouden hun memoires kunnen samenvatten aan de hand van hun geliefde boeken. Die boeken fungeren als steppingstones in hun ontwikkeling, hier en daar uitlopend in bredere sporen van (min of meer) complete oeuvres van één auteur.
Voor mij zou deze aanpak passen als een handschoen. Dat bedacht ik toen James Baldwin, de zwarte, homoseksuele schrijver geboren in Harlem, New York en gestorven in Zuid-Frankrijk (1924-1987) plotseling weer ‘springlevend’ op het toneel verscheen. Op mijn zeventiende begon ik met zijn eerste boek en daarna las ik boek na boek, alles wat hij schreef. Lees de rest van dit artikel »


Affodillen  

IMG_1436 (1)Als voormalig inwoner van Frankrijk zeurt er een onbestemd heimwee naar het dagelijkse Frankrijk aan mijn hoofd. Nog onduidelijker, koester ik twee soorten heimwee: het heimwee naar het flonkerende zuiden en het heimwee naar het aardse midden.

Op weg naar het zuiden gingen we naar dat midden, La France profonde, waar we jarenlang in de vakanties woonden. Onderweg bloeide de lente dat het een lieve lust was. De maretakken hingen donker in net groene bomen en tussen de graanakkers lagen de koolzaadvelden zo geel als afdrukken van de zon. Lees de rest van dit artikel »


A.F.Th. Geldrop, Nijmegen, Amsterdam

De afgelopen tijd zette genoeg indrukken op de stoep om ze nader te bekijken in een kantelpuntje. Ik pikte ze op maar ze bleven stilstaan in mijn hoofd. Ik kwam er niet toe omdat ik in de weer was met iets anders. Het volgende.
Met zes mensen samen hebben we een literaire wandeling uitgezet voor A.F.Th. van der Heijden in Geldrop waar hij geboren is en tot zijn twintigste heeft gewoond. Ik heb het bijbehorende wandelboek geschreven. Lees de rest van dit artikel »


Gefnuikte trots

Voor het eerst in mijn leven weet ik niet op welke partij ik moet stemmen. Een van de redenen is dat de grote partijen als ideologie overwoekerd zijn door hun lijsttrekkers. Partijen lijken de identiteit aan te nemen van een persoon en die personages spelen iedere dag de show van ego en ijdelheid. Zo moet ik VVD stemmen omdat Rutte een optimist in een gaaf land is, Asscher omdat hij een doorzetter is, Klaver omdat hij jong en veranderingsgezind is, Buma omdat hij naar de duizenden jaren oude christelijke egaliteit leeft en al die anderen met andere vastberaden persoonlijke intenties. Ze moeten nog gekozen worden en nu al ben ik die hoofdpersonen meer dan zat. Lees de rest van dit artikel »


‘Kwaadschiks’ zonder verlossing

‘Kwaadschiks’ van A.F.Th. van der Heijden is een grote roman. ‘Kwaadschiks’ is ook een dik boek; 1280 pagina’s om precies te zijn. Maar de roman telt geen bladzijde te veel.
Mulisch schijnt Van der Heijden, als de pers over te lijvige romans zeurde, wel eens getroost te hebben met Voltaires uitspraak: ‘Kwantiteit is ook een kwaliteit’. Lees de rest van dit artikel »